ΕΓΩ ΑΝ ΒΡΩ ΤΑ ΟΝΕΙΡΑ ΕΠΕΙΤΑ ΘΑ ΣΤΑ ΣΤΕΙΛΩ

ΕΓΩ ΑΝ ΒΡΩ ΤΑ ΟΝΕΙΡΑ

ΕΠΕΙΤΑ ΘΑ ΣΤΑ ΣΤΕΙΛΩ

8/10/24 ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΑ ΜΑΝΟ

Έπειτα θα στα στείλω, 

ερείπια φαντάσματα

οι άνθρωποι είναι πλάσματα,

που φτιάχνονται για αστεία,

καθώς τα ξημερώματα ,

στα όνειρα στα στρώματα 

φοβούνται ζέστη κρύα. 

Θα μείνης όπου και αν πας, 

θα μείνης σε παρανοϊκά τρεχάματα ,

δίχως κλάματα ,

εδώ στις γης το χώμα!

Ακόμα 

τζάμπα ο σαματάς ,

εσύ ποτέ δεν σταματάς

σε καμία ζαλάδα στο σώμα. 

Μόνος θα τριγυρνάς στο πάρκο 

στο διπλανό παγκάκι,

λουσμένος μ αγγελόσκονη

και με σκληρό χαπάκι. 

Θα βλέπεις  κοντά σου 

από ψηλά,

να έρχονται αγγελικά,  

διάβολοι καταιγίδες

σχιζοφρενικά

κι εσύ να μου τους δείχνεις, 

να τούς διώχνεις να γλυτώσεις 

χωρίς ελπίδες;

Στο χάρτινο το στρώμα 

η πέτρα είναι άβυσσος, 

το τσιμέντο ο παράδεισος 

που σ αγκαλιάζει ακόμα,

το βράδυ ,

όταν το σώμα χάνεται,  

το πνεύμα σου αισθάνεται ,

δίπλα στον χάρη και στον Άδη. 

Εκεί σε κώμα  του μυαλού,

μ αγκαλιάζεις μυστικά ,

εκεί σ ένα φαρμακείο 

από έξω στην γωνιά, 

κρυμμένος μέσα σε  όνειρα ,

χαμογελάς  στ απόνερα 

και ξημερώνει πάλι 

για εμάς,

σε ζέστη και σε κρύα!

Εσύ κλήσεις ακούς τι σαματάς,

από της ζωής αστυνομικούς ,

τι  να πρωτοσώσεις,

με τα κλειδιά  της   ζωής ,

μέσα σε σπίτια  της αυγής

δεν θέλουν να γλυτώσεις.

Σε βλέπουν πεθαμένο

κι όμως εσύ ακόμα ζεις ,

αναπνέεις κι απορείς  

πόσο αγαπάς, 

μα δεν σ αγγίζουν το κορμί 

και δεν βλέπουν την ψυχή

μα ένα ξεχασμένο;

Σε αγάπης κελιά 

εσύ δεν μαρτυράς,

  μόνο κλέβεις,

στον έμπορο να πας 

χαμόγελα

κι όνειρα αγάπης,

αυταπάτης;

Στα υπόγεια σου τάζουν 

παραδείσους

κι εσύ κοντά μας χάνεσαι,

σε γήπεδα και όρια 

και ξεχασμένους κήπους.

Δεν μιλάς μόνο ακούς, 

κοιμάστε, 

φωνάζεις απελπισμένος ,

σε ρυθμούς κανονικούς

δεν είσαι ευτυχισμένος,

μόνο στα χείλη ζάχαρη ,

ποτίζει τα λόγια η ψυχή 

και φεύγεις πικραμένος. 

Χάνεις τα συναισθήματα 

τα όρια τα κύματα ,

βουτάς μέσ το τσιμέντο, 

εκεί μέσ το χιονόνερο 

χάνεις εσύ το όνειρο,

χωρίς δόντια  σ ένα κορμί,

ιδρωμένο 

ξεφτιλισμένο.

Εγώ τα λόγια αγάπης 

που έχω πει,

αυτά που ξαναείπαμε 

και δεν τα ξαναβρήκαμε ,

Γιάννη ,Μανώλη, Μαρία, 

στους  μαυρισμένους τοίχους,

σ αυτά τα πεζοδρόμια ,

στις στάσεις και στα όνειρα ,

που χάσαμε για τύπους.

Που θα βγεις στο λέω

αν μ ακούς,

εκεί στους χαμένους παραδείσους,

στο λέω , 

θα στα στείλω,

αν σε ξαναβρώ μ ακούς,

εγώ  αν βρω τα όνειρα 

έπειτα θα στα στείλω... 

ΠΟΙΗΤΗΣ ΣΠΗΛΙΩΤΗΣ ΣΩΤΗΡΗΣ