Όταν πέφτουν οι σκιές

Όταν πέφτουν οι σκιές

16/11/24

Όταν πέφτουν οι σκιές 

της μέρας

κι αρχίζει να σουρουπώνει,

νιώθω μόνος, 

το τέρας με πνίγει,

την ψυχή μου σφίγγει, 

η μοναξιά σίδερο, αμόνι.

Βαραίνει η νύχτα, σκοτεινιάζει,

η καρδιά μου σε ζητά.

Χάνονται οι αχτίδες, 

οι ελπίδες,

μα πάλι σ’ ονειρεύομαι 

ξανά.

Όταν πέφτουν οι σκιές 

της μέρας,

θυμάμαι φιλιά ξεχασμένα.

Που λάμπαν στα κορμιά 

σαν αστέρια,

σαν Χριστουγεννιάτικα αναμμένα κεριά!

Θυμάμαι τα χάδια 

που φωτίζαν,

τη ζωή μας με φλόγες μικρές,

σαν στολίδια που πάνω μας γέρναν,

με λαχτάρα, με δάκρυ, 

με ευχές.

Και τώρα η σιωπή 

μ’ αγκαλιάζει,

σε ψάχνω στο σκοτάδι ξανά.

Μα οι σκιές φωνάζουν 

το όνομά σου,

κι η καρδιά μου σταματά.

Όταν πέφτουν οι σκιές 

της μέρας,

θυμάμαι φιλιά ξεχασμένα.

Που λάμπαν στα κορμιά 

σαν αστέρια,

σαν Χριστουγεννιάτικα 

αναμμένα κεριά.

Ποίηση

Σωτήρης Σπηλιώτης 

Έργο

Salvatore