Χιονίζει Έρωτα

Χιονίζει Έρωτα 

24/12/24

Έκλεισαν τα όνειρα 

μακριά σου,

σαν χιόνια αόρατα

παγώνουν τη χαρά.

Αφήνουν πίσω

παγωμένες ψυχές,

ακίνητες στιγμές

και θλίψη.

Χριστουγεννιάτικη θλίψη,

ερωτική θλίψη.

Σε θέλω, σε ζητώ,

σε ψάχνω μόνος

και μου λες

όταν τρυφερά σε φιλώ,

όταν στην αγκαλιά μου 

σε ποθώ,

μου λες: “Δεν μπορώ.

Σ’ αγαπώ,

σε θέλω, μα άργησες”.

Και κοιτάς αλλού,

μακριά, σ’ αυτά

που θεωρείς κοντά σου.

Χιονίζει μέσα μου,

χιονίζει όταν σε κοιτώ 

από χαρά,

μα με παγώνουν τα σύννεφα.

Πόσο σ’ αγαπώ,

θα το καταλάβεις

μόνο όταν αυτός ο χειμώνας

γίνει καλοκαίρι

 για την καρδιά σου.

Θα το καταλάβεις

όταν σταματήσω ν’ αναπνέω

για σένα, 

όταν δεν υπάρχω

στα αλήθεια.

Όταν γίνει 

η πραγματικότητα

θλίψη, η αγάπη σκοτάδι,

κι εγώ ένα όνειρο

που θα σ’ αγκαλιάζει ,

κάθε βράδυ.

Που θα σε φιλάει 

παντού στο κορμί,

που θα σ’ έχει δική του 

στο σκοτάδι

και στο φως.

Ένα όνειρο, όχι θλίψης,

μα καταιγίδας χιονιού,

καμένης σάρκας από ηδονή,

από αισθήματα πάθους 

και πόθου,

που ιδανικά θα επιτρέπουν

σ’ αυτόν τον έρωτα 

να σφαδάζει

μέσα σε νεκρούς παγωμένους.

Και να μεγαλώνει, 

ν’ ολοκληρώνεται,

να κυριεύει εμάς.

Μόνο αυτή η αγάπη 

μου ανήκει,

μόνο αυτός ο έρωτας

είναι ο δικός σου στα όνειρα.

Μόνο αυτή η χαρά θα διώξει

τη θλίψη της μοναξιάς

και θα δώσει ανοιξιάτικα αρώματα

από σκόρπια τριαντάφυλλα

στην πονεμένη μου ψυχή.

Μα ακόμη είμαι 

στον χειμώνα

και υποφέρω.

Χιονίζει, όλα παγώνουν,

μα οι αισθήσεις της αγκαλιάς σου,

τα φιλιά σου με κρατάνε ζεστό.

Αντέχει να χτυπά η καρδιά

όταν η ανάσα σου με τρυπά,

όταν τα χείλη σου 

ακουμπούν,

τρυφερά στα δικά μου.

Οι μικρές κραυγές σου

γίνονται βογκητά ηδονής

μέσα σ’ ένα μακρινό ερωτικό θέλω.

Πόσο όμορφη είσαι,

πόσο ερωτευμένος είμαι,

και πόσο τρομακτικά όμορφα

Χριστούγεννα μ’ αγκαλιάζουν,

μόνο με τη σκέψη σου.

Όταν είσαι εδώ δίπλα μου,

μακριά μου, μα τόσο κοντά…

Χιονίζει.

Ωωω, τι υπέροχα Χριστούγεννα,

έρωτά μου!

Ποίηση

Σωτήρης Σπηλιώτης