ΠΑΛΙ ΝΤΡΕΠΕΣΑΙ ΜΙΚΡΕ

ΠΑΛΙ ΝΤΡΕΠΕΣΑΙ ΜΙΚΡΕ

20/10/24

Πολύ γλυκό, 

πολύ ρομαντικό,

εκείνα τα γυάλινα, 

σκαλιστά σπιτικά πιατάκια, 

γεμάτα βύσσινα. 

Δίπλα τους, το βαθύ 

στρογγυλό ποτήρι, 

με το κουταλάκι 

βουτηγμένο στη βανίλια, 

που ξεχειλίζει 

στέκουν πάνω 

στο σεμεδάκι κι εγώ, 

δίπλα, 

ντροπαλός στα μάτια, 

μα η ψυχή έτοιμη 

να αδράξει την ευκαιρία, 

να βουτήξει στο ποτήρι 

με τη βανίλια πρώτα. 

Ή μήπως καλύτερα, 

να φάω πρώτα

 όλα τα βύσσινα;

Μα ντρεπόμουν. 

Έτσι, δεν άπλωνα χέρι. 

Κοιτούσα αμήχανα 

το κοντό μου παντελονάκι 

και τα δερμάτινα πέδιλα.

 “Δικά σου είναι, Σωτηράκη,” 

μου έλεγε η θεία Αργυρώ.

 “Όχι, ευχαριστώ, δεν θέλω,” 

απαντούσα, 

ενώ τα μάτια μου 

καρφώνονταν στο ποτήρι 

και το πιατάκι, 

που ξεχείλιζαν από γλύκα. 

Και με κορόιδευαν, βγάζοντας 

παιχνιδιάρικα τη γλώσσα.

 “Πάλι ντρέπεσαι, μικρέ!”

Ποίηση 

Σωτήρης Σπηλιώτης 

Έργο 

Salvatore