ΤΟ ΠΑΡΑΜΥΘΙ ΤΩΝ ΣΤΙΓΜΩΝ

ΤΟ ΠΑΡΑΜΥΘΙ ΤΩΝ ΣΤΙΓΜΩΝ

Παραμύθι

Ναι, μπορείς να νιώσεις ότι κάποιες φορές στα παραμύθια, όλα είναι ένα μεγάλο ψέμα. Αστείοι ήρωες, πολλές νεράιδες, γοργόνες, ατέλειωτες μοναδικές πριγκίπισσες και άλλες μορφές ηρώων, όλο παραξενιά, που θυμίζουν τις περισσότερες φορές τέρατα χωρίς έμπνευση, παρά μόνο κακία. Πολλές φορές, κάποια παραμύθια, ακόμη και τα Χριστούγεννα, προσπαθούν να τα αλλάξουν και να τα κάνουν κάτι άλλο , βρε αυτά τα άνοστα γραφήματα που δεν ρωτούν τη σκέψη και το μυαλό, πολλές φορές, μα αφήνουν το χέρι να τρέχει πάνω στα χαρτιά σαν να είναι σε μια χιονισμένη πλαγιά βουνού και να βλέπει μόνο την κατηφόρα πάντα.

Λες και αυτές οι γιορτές, λες αυτές οι μέρες που έρχονται, ο χειμώνας το κρύο που πάγωσε τις ψυχές, τα χέρια και τα πόδια των μικρών παιδιών, να μην μας επιφυλάξει καμία έκπληξη. Αχ, αυτά τα όμορφα παιδικά προσωπάκια που περιμένουν τις γιορτές με τόση χαρά, αυτά τα παιδικά χαμόγελα που αγωνιούν πολλές φορές για ένα άγνωστο μέλλον και σκέφτονται την Παναγίτσα και τον Χριστούλη, τόσο μαγικά, τόσο μακριά, κι όμως είναι τόσο κοντά τους. Αχ, αυτές οι μυτούλες παγωμένες, με τις σταγόνες από τον κρύο ιδρώτα στο πρόσωπο, που μοιάζουν με μικρά, όμορφα κρυσταλλάκια έτοιμα να κρεμαστούν στα χριστουγεννιάτικα δέντρα.

Λες να μπορούμε να δούμε λίγο διαφορετικά, να ακούσουμε λίγο διαφορετικά παραμύθια, που να μην έχουν μάγους και μάγισσες, που να μην έχουν δράκους, κάστρα, ήρωες. Να μιλούν μόνο για ψυχές, μόνο για αγάπη, μόνο για έρωτα, και να μιλούν για τις στιγμές των ανθρώπων. Ναι, σήμερα το παραμύθι μας θα μιλά για τις στιγμές των ανθρώπων, που είναι τόσες πολλές, χιλιάδες, εκατομμύρια. Είναι αυτές οι στιγμές που είναι χιλιάδες φορές πιο πολλές από τους ανθρώπους, που είναι χιλιάδες φορές πιο όμορφες από τους ανθρώπους, που είναι πολλές φορές ευτυχισμένες και άλλες δυστυχισμένες, άσχημες μα είναι οι δικές μας στιγμές, αυτές οι στιγμές που έρχονται, που χάνονται, που μας χαϊδεύουν, που μας κοιτούν, που μας αγαπούν.

Αυτές οι στιγμές που ερωτευόμαστε, που μιλάμε, που γελάμε, αυτές οι στιγμές που κλαίμε, που λυπόμαστε, αυτές οι ανέμελες στιγμές, αυτές που μας ακουμπούν και μας χαϊδεύουν και μας μιλούν ότι η ζωή είναι τόσο όμορφη, ότι η ζωή είναι τόσο άσχημη, ότι όλα είναι μια στιγμή ή μια αιωνιότητα.

Λοιπόν, αυτές οι στιγμές… Σε αυτές τις στιγμές των ανθρώπων ανοίγει το παραμύθι μας σήμερα.

Μια φορά κι έναν καιρό, είπαν να ανέβουν όλες οι στιγμές πάνω σε ένα χιονισμένο βουνό και να περάσουν εκεί μόνες τους τη γέννηση του Χριστούλη, να κάνουν τα δικά τους Χριστούγεννα, να μην έχουν κανένα να προσέξουν, να μην έχουν κανένα να προστατέψουν, να μην έχουν κανένα να αγαπήσουν, να μην έχουν κανένα να μιλήσουν, να μην έχουν για κανένα να λυπηθούν, να μην έχουν για κανένα να γελάσουν, να μην έχουν κανένα να ερωτευτούν. Να είναι μόνες, ήσυχες αυτά τα Χριστούγεννα, κι η ησυχία τους να ενωθεί, η μια στιγμή με την άλλη.

Αυτές που είναι χαρούμενες να είναι μόνο μαζί, αυτές που είναι λυπημένες να είναι μόνο μαζί, αυτές που γελούν να είναι μόνο μαζί, αυτές που είναι ερωτευμένες να είναι μόνο μαζί, αυτές που πιστεύουν στη γέννηση του Χριστού να είναι μόνο μαζί. Αυτές που πιστεύουν ότι ένα αύριο θα είναι καλύτερο από το χθες, ότι το μέλλον θα είναι καλύτερο από το σήμερα να είναι μόνο μαζί. Αυτές που όλα τα Χριστούγεννα έδωσαν τόσες χαρές σε όλους τους ανθρώπους να είναι μόνο μαζί. Αυτές οι στιγμές που δεν φοβήθηκαν τον θάνατο να είναι μόνο μαζί, αυτές που ήταν πάντοτε δίπλα στη γέννηση του ανθρώπου, μέχρι και όταν η ψυχή του πήγε ψηλά στον ουρανό να είναι μόνο μαζί.

Αυτές οι στιγμές, λοιπόν, μαζεύτηκαν κι ανέβηκαν εκεί ψηλά, πάνω στο χιονισμένο τοπίο, για να περάσουν φέτος τα Χριστούγεννα όλες μαζί. Ήταν μοναδικό, ήταν τόσο όμορφο σαν εικόνα να βλέπεις αμέτρητες στιγμές σαν μικρές χρυσές φωτίτσες να έχουν καταλάβει όλο το χιονισμένο βουνό, και τα χρώματά του να είναι λευκό, πράσινο και από πάνω χρυσό, από τα εκατομμύρια των στιγμών. Μια μοναδική, μαγεμένη εικόνα στον κόσμο…

Πραγματικά, πέρασαν οι μέρες, πέρασαν οι νύχτες, πέρασαν όλες αυτές οι γλυκές μέρες που περιμένουμε τον χειμώνα, τη γέννηση του Χριστούλη. Γινόταν για τους ανθρώπους χιλιάδες γεγονότα, μα οι στιγμές δεν ήταν εκεί. Έλειπαν. Οι άνθρωποι άρχισαν να ανησυχούν… γεγονότα χωρίς στιγμές! Τι θα γινόταν άραγε αυτά τα χιονισμένα Χριστούγεννα; Ποιος θα τα ήξερε, ποιος θα τα θυμόταν χωρίς τις στιγμές;

Έφτασε παραμονή Χριστουγέννων, και εκεί καταλαβαίνουν όλες οι στιγμές ότι κάτι τους έλειπε. Τους έλειπαν οι άνθρωποι, τους έλειπαν τα παιδιά, τους έλειπαν οι μεγάλοι, οι γέροι, οι ερωτευμένοι, τα παιδικά χαμόγελα, τα κλάματα, οι παιδικές φωνούλες, η αγάπη, ο έρωτας, ακόμη και ο θάνατος… ακόμη κι αυτός τους έλειπε, γιατί και ο θάνατος είναι μες τη ζωή. Ο θάνατος είναι μετά τον ευτυχισμένο χρόνο που μας χαρίζει ο Θεός και τα έχει όλα μέσα. Υπάρχει ο θάνατος, γιατί υπάρχει ζωή, και η ζωή είναι τόσο όμορφη.

Μια θλίψη, ένα μαύρο σκοτάδι, ένας ουρανός σκοτεινός, τα αστέρια χάθηκαν σαν να ξέχασαν το παρελθόν. Το χιόνι έπεφτε το καλοκαίρι, κι ο ήλιος έβγαινε τον χειμώνα. Όλα ανάκατα, όλα μπερδεμένα! Τότε οι στιγμές κατάλαβαν πριν από τη γέννηση του Χριστού εκείνο το μαγικό βράδυ, εκεί που όλες μαζί έψαχναν το μαγικό αστέρι που θα φώτιζε τη φάτνη της θείας γέννησης, ότι δεν μπορούν να αφήσουν τους ανθρώπους μόνους χωρίς στιγμές.

Φύγαμε! Φύγαμε να πάμε να προλάβουμε, να ζήσουν πάλι οι άνθρωποι αυτές τις μικρές και μεγάλες ευτυχισμένες στιγμές. Έτρεξαν όλες οι στιγμές, έτρεξαν γρήγορα, γύρισαν όλο τον κόσμο και σαν να ήταν η κάθε μια ένα λαμπερό αστέρι, σαν να ήταν οι πιο όμορφες λάμψεις πάνω στον ουρανό, ξεχύθηκαν σαν χρυσά βέλη αυτή τη γιορτινή ώρα της γέννησης και αγκάλιασαν όλους τους ανθρώπους σε όλη τη γη. Και έτσι οι άνθρωποι απέκτησαν πάλι τις στιγμές τους, το γέλιο τους, τη χαρά τους, 

τη λύπη τους,

που έγιναν στιγμές, στιγμές

που θα είναι πάντα στιγμές,

που θα είναι πάντοτε στο μέλλον και θα μιλάνε

θα μιλάνε

για το χθες, για το παρελθόν,

για τις όμορφες

και τις άσχημες στιγμές,

που προσπάθησαν να φύγουν,

που προσπάθησαν να κάνουν

κάτι διαφορετικό αυτή την ώρα,

την ώρα της θείας γέννησης.

Κι όμως η αγάπη, κι όμως το πνεύμα,

κι όμως η γέννηση του Χριστούλη μας,

τις έκανε να έρθουν και να δώσουν

ξανά τη χαρά που έδιναν κάθε χρόνο,

περιμένοντας να έρθει αυτός ο άγιος άνθρωπος

με τα άσπρα γένια,

και την τρανταχτή φωνή, ο Άγιος Βασίλης.

Και μετά, να φύγει αυτός ο γέρος χρόνος

με τα άσπρα μαλλιά και τη γερασμένη μορφή

και να έρθει αυτός ο νέος χρόνος,

που θα σημαδέψει μια άλλη χρονιά

με στιγμές.

Ω, χιλιάδες στιγμές σε τόσο όμορφες γιορτές,

γεμάτες υπέροχες στιγμές,

λαμπερές,

γεμάτες αγάπη και έρωτα για όλο τον κόσμο.

Μέσα στον γαλάζιο, στο μαύρο ουρανό

με τα χιλιάδες αστέρια,

μοίρασαν τη λάμψη τους.

Ήταν οι πιο όμορφες λάμψεις, ήταν

τα πιο όμορφα όνειρα,

ήταν οι πιο όμορφες ελπίδες,

που έτρεχαν σκίζοντας τον ουρανό

σαν χρυσές αχτίδες του ήλιου.

Έτσι, αυτή η μαγική νύχτα που πέρασε

είχε στιγμές που σκίζανε το σύμπαν,

για να προλάβουν να πάνε

σε όλους τους ανθρώπους.

Ήταν τόσες πολλές, ήταν χιλιάδες,

και όλη η γη φωτίστηκε από ένα δώρο,

για όλους τους ανθρώπους:

τη δική τους στιγμή.

Ήταν τα πιο φωτισμένα Χριστούγεννα,

ήταν τα πιο χαρούμενα Χριστούγεννα,

ήταν τα πιο ευτυχισμένα Χριστούγεννα,

σε μια διαφορετική γη,

σε μια γη που έμαθε

να εκτιμά τις στιγμές της

από το παρελθόν,

τις στιγμές του παρόντος, τις στιγμές του

μέλλοντος.

Πόσο απαραίτητες είναι, πόσο πολύτιμες!

Πόσο πρέπει να τις προσέχουμε,

για να είναι όλα καλά,

για να αλλάξει ο κόσμος, για να αλλάξει η ζωή

πάνω στη γη.

Κάθε στιγμή είναι τόσο πολύτιμη

όσο ένα διαμάντι.

Έτσι, η γη μας θα λάμπει

σε όλο το σύμπαν αιώνια.

Ναι, μπορείς να νιώσεις ότι κάποιες φορές

στα παραμύθια,

όλα είναι ένα μεγάλο ψέμα

εκτός από ένα παραμύθι:

το παραμύθι των στιγμών.

Αυτό που σιγά σιγά έχτισε τον κόσμο μας,

αυτό που σιγά σιγά μας έκανε να είμαστε

εμείς, οι άνθρωποι, το μέλλον για το αύριο.

Κάποτε, όταν δεν υπήρχαν

οι στιγμές,

ακούστηκε για πρώτη φορά,

ένα παιδικό χαμόγελο…

Χρόνια πολλά, καλές γιορτές!

Παραμύθι 

Σωτήρης Σπηλιώτης 

Έργο

Salvatore