Με ξέχασες εκεί ανάμεσα στις μέρες των Χριστουγέννων

Με ξέχασες εκεί ανάμεσα στις μέρες 

των Χριστουγέννων

Με ξέχασες, μπορεί

εκεί ανάμεσα στις ροζ πεταλούδες

και στις άσπρες τις φρέζες,

τα λίγα γιασεμιά 

της αγάπης.

Μπορεί και να περπάτησες

μόνη ανάμεσα από στολίδια

ή από χρυσές κορδέλες,

στις μέρες των Χριστουγέννων

νομίζοντας ότι θ’ αλλάξεις 

τη ζωή.

Κάποτε, όταν τέλειωσαν 

οι γιορτές,

κατάλαβες ότι με ξέχασες

εκεί κάτω από ένα δέντρο,

ή στην άκρη μιας γιορτής γενεθλίων,

ή στις δικές σου χάρες

 με ξέχασες,

μπορεί και στον ύπνο,

ή στα φιλιά τα ερωτικά

που παίρνεις απ’ άλλους,

ή στην αγάπη την παιδική

που σαν φουρτούνα

ανταριάζει το κορμί σου, 

το είναι σου.

Με ξέχασες λοιπόν,

και μόνο όταν το δάκρυ 

σε κυριεύει ολόκληρη,

όταν σε πληγώνουν,

όταν δεν μπορείς

 να κοιτάξεις τον ουρανό,

τότε με θυμάσαι,

τότε λίγο,

σαν να γεμίζει το μυαλό 

με μια λάμψη,

από διαφανείς αγγέλους

τότε που θέλεις να είμαι

εκεί κοντά σου

και να σου κρατώ τα χέρια,

να σου ζεσταίνω την καρδιά,

να σε φιλώ το κορμί

και να σε μιλώ στην ψυχή.

Ε, λοιπόν, δεν με ξέχασες,

με έχεις με το ζόρι μαζί σου

και ξέρεις γιατί,

γιατί το δάκρυ σου,

είναι η μόνη αλήθεια

που σε γεμίζει χαρά…

Ποιητής: Σωτήρης Σπηλιώτης