ΚΑΛΟ ΜΗΝΑ ΔΕΚΕΜΒΡΗ ΚΑΛΕΣ ΓΙΟΡΤΕΣ

ΚΑΛΟ ΜΗΝΑ ΔΕΚΕΜΒΡΗ 

ΚΑΛΕΣ ΓΙΟΡΤΕΣ 

1/12/24

ΠΑΡΟΞΥΣΜΟΣ

Τι όμορφος πλανήτης

είναι αυτός,

χτισμένος από άγγελους

για νεράιδες.

Γιομάτος, όπως λες,

ευτυχία,

γιομάτος ουρανούς

με χρώματα,

σχήματα,

γιομάτος σύννεφα

που ξεπερνούν τη σκέψη.

Στο δρόμο που περπάτησα

εγώ κι είδα,

στα σύννεφα γιορτές

και πανηγύρια.

Οι Θεοί στα όνειρα

να κάνουν χορό

εκεί ψηλά,

όλα εγώ τα είδα.

Κοίτα, κοιτάξτε,

κοιτάξτε ξωτικά,

κοιτάξτε τους θεούς,

τους Κενταύρους ψηλά,

χορεύουν με νεράιδες

θεές,

εκεί ανάμεσα

στη Δύση,

που κάνουν

τα σύννεφα χρυσά

και είναι η πίστα

που οι κοινοί θνητοί λατρεύουν,

ζηλεύουν,

σ’ ένα τρελό μεθύσι.

Ένα πανηγύρι,

λες και έχουμε καλοκαίρια,

λες και χορεύουν κρητικά,

μαλεβιζιώτη πεντοζάλη,

ή στο Σούλι οι γυναίκες ηρωικά,

όταν στο θάνατο κουνάνε

το μαντήλι πάλι,

εκεί ψηλά

τις βλέπω εγώ, φτερά

να έχουν να πετάνε,

τι ζάλη.

Βλέπουν κι αυτοί οι θεοί,

έναν ανθρωπάκο να τολμά

στα μάτια να τους δει,

ίσα να τους κοιτά

μέσα στην ουρανού

την παραζάλη,

γελάω,

ή λυπάμαι πάλι.

Ω εσείς θεοί,

τα μάτια σας που είναι εδώ,

στείλτε το χρυσάφι

στον ουρανό,

που έχετε κρυμμένο,

μες τις ψυχές μας

τις ζωές μας,

που τολμούν

και αμφισβητούν

αυτή την όμορφη ζωή,

που μας χαρίστηκε

και ακόμα άλλα περιμένουν.

Ω θεοί, ευχαριστώ.

Τι κι αν θα πεθάνεις

μέσα σ’ αυτόν τον ουρανό

στην αγκαλιά των χρυσών συννεφιών,

θα ’σαι ευτυχισμένος

που θα σε πάρουν κοντά,

θα βλέπεις κι εσύ

από κει ψηλά;

Στους καθρέφτες των λιμνών την ομορφιά,

να σ’ έχει αιώνια

κοντά της αγκαλιά.

Ω ουρανοί, μην κλείνετε

τα σύννεφα ξανά,

ποτέ σ’ αυτόν τον κόσμο

στη ζωή μου,

αφήστε να καταλάβω

πόσο υπέροχοι

είναι οι καιροί,

όταν πατάω στη γη

και βλέπω το απέραντο γαλάζιο,

ροζ,

λευκό μενεξεδί

απέναντί μου.

Δείτε τα χρώματα

που μπλέκουν ζωγραφιές

μες στο μυαλό μου,

στην ψυχή μου,

καλέστε την

να ανέβει στον ουρανό

χιλιάδες ομορφιές

αγγελικές εσείς,

μια γυναίκα

που μακριά μου

περιμένει στη ζωή μου!

Ω θεοί, μαζί σας

θέλω να μετρηθώ

για μία θέση εκεί ψηλά

στον ουρανό,

που ίσως να είναι

χαμένη

και δεν πειράζει

αν θα πεθάνω

ή σκοτωθώ,

αρκεί κοντά σας να ’μαι

και με σένα κοντά, 

αγαπημένη.

Έχεις τη θεία χάρη,

ένιωσα τυχερός,

ένας σοφός λιτός παροξυσμός,

όταν σε είδα,

μια στιγμή χρωμάτων

του Θεού

ευτυχισμένη,

όταν από το στόμα σου

ένα χρυσό κεντημένο φιλί,

δεν θυμάμαι αν το έκλεψα

αν μου το έδωσες,

ή εγώ στην μάχη

με τους θεούς

σαν έπαθλο,

το πήρα.

Ω ουρανοί, μην κλείνετε

τα σύννεφα ξανά,

ποτέ σ’ αυτόν τον κόσμο

στη ζωή μου.

ΠΟΙΗΣΗ

ΣΩΤΗΡΗΣ ΣΠΗΛΙΩΤΗΣ

Έργο Salvatore