ΓΕΡΝΑΩ ΜΟΝΟΣ ΣΤΟΥΣ ΔΡΟΜΟΥΣ

ΓΕΡΝΑΩ ΜΟΝΟΣ ΣΤΟΥΣ ΔΡΟΜΟΥΣ 

7/11/24

Γερνάω μόνος στους δρόμους,

με κάτι φίλους 

απ’ της ζωής ,

τους υπονόμους,

που με τραβάνε χαμηλά.

Γελάω και κλαίω στις αλήθειες,

με παραξενεύουν ,

οι συνήθειες

και τα καυτά δάκρυα ,

στα μάτια.

Όταν η ψυχή πονά ;

Κάνω τις σκέψεις μου βαρκάδα,

με φωνάζουν οι φίλες, “

Σωτήρη, κι άλλο θαύμα,”

και τους ευχαριστώ 

στα σιωπηλά,

εκεί, πιο κάτω απ’ τα γιοφύρια,

όπου κλαίνε οι μόνοι 

στα άγια μυστήρια,

που προσκυνούν ξανά.

Δίπλα ,στου δρόμου 

τα παρεκκλήσια,

και στις κορυφές του βουνού 

τα ξωκλήσια,

που η ψυχή μου περπατά,

εκεί, πιο κάτω από αγγέλους,

από μοναχούς 

που στο τέλος ,

κλαίνε ξανά.

Κλαίω μαζί 

με τους ερωτευμένους,

μαζί με κάτι προδομένους,

που η τύχη ποτέ κοντά τους 

δεν περνά,

σε στίχους ποιημάτων 

τους ξεχνά.

Μα βλέπω συνέχεια αγγέλους,

που με φωνάζουν: 

“Δεν ήρθε η αρχή του τέλους,

τώρα η ζωή σου πάλι ξεκινά.”

Έτσι τραγουδώ πάλι τραγούδια,

στήνω χορούς 

με τ’ αγγελούδια

και κάτι νύμφες του Θεού,

που δεν ξεχνούν ,

ότι πιστεύω

σ’ ένα σώμα, 

σ’ έναν σταυρό,

που μας κλέβει ακόμα,

την τελευταία την πνοή

και μαρτυρά ;

Το καλό μας προστατεύει,

αυτό που έχουμε 

για τον εαυτό μας

και απο τους γύρω μας,

αυτούς που έχουν τα καρφιά.

Ποίηση

Σωτήρης Σπηλιώτης