ΕΚΕΙ ΠΟΥ ΟΙ ΚΑΡΔΙΕΣ ΜΑΣ ΠΑΓΩΝΟΥΝ

ΕΚΕΙ ΠΟΥ ΟΙ ΚΑΡΔΙΕΣ ΜΑΣ 

ΠΑΓΩΝΟΥΝ

4/11/24

Σήμερα η ποίηση είναι φτωχή, 

σαν μια καλύβα στην άκρη του βουνού,

έρημη και αφώτιστη, 

έρμαιο των καιρών 

και των θέλω της φύσης.

Φτωχική, σκοτεινή, 

μέσα στους αέρηδες 

και τα χιόνια,

εκεί όπου κανείς 

δεν τολμά να σταθεί, 

ούτε για λίγα λεπτά.

Εγώ το τόλμησα, 

κι όταν μπήκα, η ψυχή μου άνοιξε σαν παράδεισος.

Μέσα της υπήρχε 

ένα μεγάλο χριστουγεννιάτικο δέντρο,

λαμπερό, ζεστό, 

σαν υπόσχεση ευτυχίας 

σε έναν κόσμο 

που συχνά ξεχνά.

Κάθισα σε μια γωνιά, 

κι άρχισα να γράφω 

σ’ ένα τετράδιο

τα στολίδια που θα κρεμούσα 

στα κλαδιά του,

λέξεις που ξεπηδούν 

από την καρδιά, 

αναμνήσεις και όνειρα.

Σκεφτόμουν το όμορφο τζάκι, 

που θα άναβα 

για να δώσει 

φως και ζεστασιά

και για το χιόνι 

που άρχισε να πέφτει, 

ήσυχο και λευκό, 

σαν χάδι στην ψυχή.

Με κάθε λέξη, 

η ψυχή μου ζεσταινόταν 

και μετά το κορμί μου,

στην παγωμένη ατμόσφαιρα της καλύβας του βουνού.

Η ποίηση, 

για ακόμη μια φορά, 

έκανε την καλύβα καταφύγιο ελπίδας και χαράς.

Έξω, ο κόσμος μπορεί ,

να χάνεται σε θορύβους 

και καταιγίδες,

αλλά εδώ, 

σε τούτο το φτωχικό, 

η σιωπή γίνεται φίλη,

οι λέξεις ανάβουν 

σαν φωτιά

κι εγώ θυμάμαι τι σημαίνει να ζεις.

Η καλύβα δεν ήταν πια ένα έρημο καταφύγιο,

αλλά το σπίτι της ψυχής μου, ένας μικρός κόσμος γεμάτος φως.

Και καθώς ο αέρας δυνάμωνε και το χιόνι σκέπαζε 

το βουνό,

ήξερα πως η ποίηση πάντα θα υπάρχει, 

να μας ζεσταίνει,

εκεί που οι καρδιές μας παγώνουν.

Ποίηση

Σωτήρης Σπηλιώτης 

Έργο

Salvatore